Simpático e curradísimo vídeo dos mozos e profesorado do IES Pintor Colmeiro de Silleda. Realmente un gran traballo, si señor, orixinal e reivindicando, como non, a nosa lingua. Un aplauso para todos eles dende este blog.

Como sabedes, Telefónica tiña parte do seu servizo de atención ao cliente en Galicia. Así, cando un chamaba ao 1004 tiña a posibilidade de que o atenderan en galego, porque precisamente había galegos traballando para atender aos clientes desta compañía.

Agora ben, unha vez que Telefónica rematou o contrato coa empresa que lle proporcionaba este servizo, Sykes, despedindo a 388 traballadores indefinidos e a outros preto de 200 que estaban por obra. Por ben, iso provocou que haxa unhas 500 persoas máis que están no paro ou van ir en breve, pero tamén que agora aos galegos non se nos atenda na nosa lingua cada vez que chamamos a esta compañía.

E se non mo credes, facede a proba. Probade a chamar ao 1004 con calquera excusa: preguntar por un servizo ou pola factura e pedide atención en galego. De seguro que xorden unha destas alternativas:

1. Alguén que non é galego (como moi preto de Ponferrada) que ten un papel diante en galego que vai intentar ler e que despois, de cada 10 palabras, vos solta unha en galego.

2. Ou que directamente vos saia alguén de Sudamérica, que o único que vai saber de Galicia é que debe estar nalgún punto de Europa.

Triste, moi triste.

Presentación de Prolingua do libro “55 mentiras sobre a lingua galega“, publicado por Laiovento. Velaquí 20 delas:

Se onte vos puxen un post para ilustrar o ridículo que se fai ás veces castelanizando topónimos, hoxe póñovos un exemplo totalmente contrario. Algo que me sorprendeu. E sei que igual non é o sitio máis apropiado para normalizar a lingua, pero non me digades que non deixa de ser curioso ver un club de alterne que teña tanto o seu nome coma o indicado de “Aparcadoiro” totalmente en galego. Na “Raposeira” si que saben de lingua. Cando menos da galega. Doutras xa non entro a opinar

• … de falar galego.
• … de querer manter viva a lingua coa que me aloumiñaron os meus pais e os meus avós.
• … de non terlle alerxia aos “x” e dicir sen rubor “xamón”, “raxo” ou “Sanxenxo”.
• … de reivindicar un patrimonio cultural e histórico como é a lingua, a pesar de que outros o rexeiten e se avergoñen del.
• … de non querer ser coma eses pais que sempre falaron galego pero agora lles falan castelán aos seus fillos porque así consideran que van a ser “máis”. Avergoñaríame de non amosarlles respecto e amor pola lingua e de demostrarlles que en galego tamén se pode ter educación, respecto, traballo e futuro.
• … de falar tamén outras linguas como o castelán ou o inglés, e de ter estudado un pouco de italiano. Todas as linguas contan e suman. Para min nada resta.
• … de demostrar cada día no meu traballo e na miña vida cal é a miña lingua. Relaciónome en galego con outros que falan castelán e non hai problemas entre nós. Os problemas créanos outros que queren malmeter.
• … de escribir neste blog na mesma lingua que empregaron Rosalía, Castelao, Curros Enríquez… e que hoxe en día empregan tamén escritores de éxito como Manolo Rivas ou Suso de Toro. En galego tamén se pode vender e dende o galego tamén se poden contar historias interesantes.
• e se algún día me avergoño, mala cousa.

En Galicia Profunda tamén estamos para ensinar aos nosos lectores, para exercer a pedagoxía do galego e da lingua. E por iso nos marcamos un reto: que todo Dios aprenda os palabros do galego. Si, si, eses termos tan estraños, que non se sabe de onde saíron e que nin sequera empregan nin na Real Academia Galega nin no Instituto da Lingua Galega.

E por iso abrimos unha nova sección neste pequeño curruncho do blogomillo titulado, como non, Palabros. E para inauguralo, imos comezar cun termo propio das festas do Nadal (nos supermercados xa hai turrón, así que non é cedo para falar disto). Estou a falar diso que ti, oh lector de Galicia Profunda, coñecerás como trineo. Pero non, oh blasfemo servidor do castelán, ese é un termo herexe, impío. Acaso non sabes que moitas veces no galego imos por libres e temos palabriñas propias (que só coñecen catro gatos, iso si, pero palabriñas propias ó fin e ó cabo). Pois en galego trineo dise zorra. De seguro que non mo cres. Pero tes que saber que outros antes tampouco pensaban que a terra era redonda. Se acodes a Digalego.com verás que 1) trineo non está por ningures e 2), que unha zorra é un “caixón que escorrega para transportar cousas ou persoas”.

Así que este inverno se vas aos Ancares podes practicar este termo coa xente, con frases tipo:

- Menuda forma de tirarte na zorra, non?

- As formas desa zorra son moi aerodinámicas.

- E esa zorra, canto che custou?

- Que zorra tan bonita, déixasma un cacho?

- Que daría eu por ter unha zorra coma a túa.

E non nos esquezamos antes de ir ao Corte Inglés ou ao Hipermercado de turno para preguntarlle ao dependente:

- E ló, teñen moitas zorras por aquí? E son de boa calidade?

Se che miran con malos ollos, pensa, pobre ignorante, non sabe falar adecuadamente o galego. Menos mal que aquí un ten nivel e sabe empregar a lingua adecuadamente en cada situación.

Ah, e olliño con empregar expresións como “Non teño nin zorra do que me estás a falar”. Non home non, iso non pega nada. E tampouco poderás dicir iso de “Esa tía é unha zorra”, que para iso temos outras formas como “Esa tía é unha lagarta ou unha lurpia ou unha lercha” (e non, furcia, fulana ou pelandusca non son termos galegos, éche o que hai).

Veña, espero que aprendesedes moito galego e preparádevos, porque vos vou seguir bombardeando con palabros

Sorprendentemente, un programa para nenos de preescolar coma os Teletubbies que se emitían pola TVG deixaron de falar en galego e agora fano en inglés. Con subtítulos, iso si, para que os cativos de 2 e 3 anos non se perdan nada. Visto en Vieiros. O sorprendente é que na grella da TVG2 se poden atopar mesmo informativos en castelán.

Leo un tanto sorprendido que o pasado 9 de xullo Feijóo fixo un discurso no que se conmemoraban os 25 anos do Consello da Cultura Galega que “foi obxecto de controversia en varios lugares e moi probabelmente será lembrado no futuro como un dos momentos máis irresponsábeis do seu mandato”. En Galicia Hoxe tamén sinalan que creou “gran malestar” entre os asistentes. Neste xornal reprodúcese o discurso íntegro, do que saco este parágrafo:

“Galicia é libre, forma parte dunha España democrática e respectuosa coa súa diversidade e a súa voz está presente na gran sinfonía europea. Os galegos son como queren ser. Son gobernados de acordo coa súa vontade e sen necesidade de que ninguén mistifique os seus desexos. Así como houbo un tempo no que a cultura galega tiña que suplir a carencia de liberdade facendo misións de resistencia cívica, hoxe tal cousa resulta mesmo prexudicial se queremos evitar que se rompan os vencellos entre unha cidadanía libre e a súa expresión cultural. Liberdade significa pluralidade e a pluralidade require respecto cordial polas diferentes maneiras de entender o feito cultural sen recorrer a un canon que nos limite”.

Pois eu xa estou un pouco ata os miolos (por non dicir outra cousa) de toda esa xente que non fai máis que repetir que a xente decidiu nas eleccións do pasado 1 de maio deixar a un lado a imposición lingüística. Imposición de que? Estou farto de escoitar e ler xente comentando que non queren que os seus fillos aprendan galego. Estou canso de que en nome da liberdade se deixe o galego a un lado. Póñome do fígado cada vez que vexo eses medios estatais que titulan a toda páxina que en Galicia se impón o galego, que os traballadores cualificados se teñen que ir ou non poden vir ao país por culpa do idioma, que os estudantes teñen que ir a outras comunidades e que os nenos teñen graves problemas escolares por non poder falar en castelán. E, sobre todo, sorpréndeme que se diga con ese sangue frío que a resistencia cívica da lingua é prexudicial. Pois machiño, se algúns non protestan e outros non a usamos e criticamos o que pasa, moitos dos que votaron por ti en maio estarían encantados co futuro que lle espera ao galego: que o estuden os lingüistas como hoxe se estuda o latín.

Non sei se o víchedes algunha vez, pero Ben falado! é un microespazo de cinco minutos diarios dedicados á lingua galega presentado polo lingüista, escritor e membro da Real Academia Galega Xesús Ferro Ruibal. Emítese xusto antes de Cifras e Letras e trata precisamente diso, da lingua.

O caso é que cheguei a este vídeo que case me fixo chorar. É unha emigrante retornada que explica que de súpeto se deu conta da importancia da lingua: “Se algo aprendín polo mundo é que só triunfan os que teñen confianza en si mesmos: os acomplexados nunca saen da miseria. Ata hoxe falaba o galego con quen mo falaba. Hoxe decidín tomar eu a iniciativa de falalo”.

Xa me diredes se a vós tamén vos emocionou.

Interesante reportaxe nun programa da televisión pública portuguese, a RTP chamado ‘Cuidado com a língua’. Fálase de como naceu o galego-portugués e cales son as diferenzas actuais entre o actual galego e o portugués.