As nosas series de debuxos animados en galego
Miércoles, Abril 8th, 2009Quedoume pendente a semana pasada acabar de rematar as entradas de boa parte das series que viamos na TVG e no Xabarín Club cando eramos pequenos (e non tan pequenos, porque a min aínda me fascinan as series de debuxos). Claro está que había moitas outras boas que nunca vimos en galego, como pode ser “Chicho Terremoto” ou “Campeones”, pero bueno, este blog está para falar de Galicia e do propio, así que vou recompilar debuxos que de seguro que vos soan.
Estiven buscando por aí e aínda atopei un bo feixe, así que comezarei con algúns destacados e que tiveron moito éxito, como son “Doraemon” (de quen se seguen a facer filmes aínda), “Shin Chan” e “As Tartarugas Mutantes” (agora a verdade é que soa bastante mal a canción).
Seguirei por outro clásico, “He-man e os amos do universo” e a súa mítica frase “¡Polo poder de Grayskull!”. Continúo con outra serie máis moderna, “O detective Conan” e por outra xaponesa “Sarxento Keroro” (esta é simpática).
Lembrades a ese policía cunha cella máis gorda que a de Fernando Alonso? Si, era “Kochikame”. Defendendo a lei e as boas condutas tamén se atopaban “Hatori o Ninja” e o “Capitán Planeta”.
Teño que dicir que tamén tiñamos unha serie galego propiamente dita, “Os vixilantes do camiño”, con personaxes de Miguelanxo Prado. E unha que lle gustaba moito ás rapazas era “Candy Candy”, a primeira telenovela en debuxos animados, onde á protagonista lle pasaba de todo e todos se namoraban dela. Pero a min, a que me molaba de verdade era a Guerreira Lúa de “Sailor Moon” (ten o son algo cascado).
Só me quedan por repasar sete series. Desta tacada póñovos “Cousa de tolos” (da mesma estética que Doraemon e Hatori o Ninja), “Beyblade” (esa batalla sideral de trompos e peonzas; unha das mellores sintonías para min) e “Fly, o pequeno guerreiro” (cun comezo que recorda ao dragón máxico de Songoku).
E para ir rematando este mega-post, quédanme poñer as entradas de “One Piece” (cunha cabeceira moi pop, moi de Camela ou de Ríos de gloria), de “Kiterestu, o primo listo de Nobita” e do “Inspector Gadget”.
E xa, a última, os “Cazapantasmas”. Que gran infancia”
